كارشناسان اقتصاد منطقه اي، گردشگري را به عنوان تنها عامل استقرار منابع و توسعه مناطق كمتر توسعه يافته معرفي نموده اند. كشور ما نيز توانايي هاي نهفته قابل توجهي را براي توسعه گردشگري داراست و با عنايت به اهميت گردشگري در اقتصاد جهاني و عرصه هاي فرهنگي، اجتماعي به ناچار توجه به اين بخش در ايران اساسي مي باشد. از حدود 5 دهه گذشته تلاش هاي زيادي براي برنامه ريزي و توسعه گردشگري تابعي از كيفيت و نحوه دخالت عوامل مؤثر گوناگون است. يكي از عوامل موثر رباي توسعه گردشگري برخورداري از تعداد و انواع جاذبه هاي گردشگري مي باشد. در كشور ما نه تنها از رويكردهاي جديد استفاده نشده بلكه رويكرد برنامه ريزي جامع با تمامي نواقص آن همچنان در غالب موارد به شكل سنتي آن، ملاك عمل مي باشد. تداوم استفاده از رويكرد جامع ( به خصوص به شكلي كه در كشور ما رايج است ) صدمات فراواني را از جمله به محيط زيست، سلسه مراتب مجتمع هاي زيستي، مديريت و اقتصاد مجتمع هاي زيستي به جا گذاشته و به ناپايداري توسعه منتهي مي گردد. در حال حاضر مديريت رايج در كشور ما مديريت سنتي است. در بخش گردشگري نيز چنين وضعيتي مشهود است. حركت از مديريت سنتي به سمت مديريت مدرن و عملي هنوز در كشور ما و به خصوص در بخش دولتي و عمومي تحقق نيافته است. با توجه به اين ويژگي روند تصميم گيري در بخش گردشگري ايران به تبعيت از نظام برنامه ريزي موجود كشور چندان مبتني بر به كارگيري و تحليل داده و اطلاعات نيست بلكه بيشتر ماهيت سليقه اي و سنتي دارد. در نهايت ياد آوري اين نكته ضروري است كه هر چند اعمال اين تغييرات در نظام برنامه ريزي شهري و منطقه اي كشور هزينه دارد با اين وجود مزاياي آن در بلند مدت به مراتب بسيار بيشتر و چشمگيرتر و گام بلندي در نيل به توسعه گردشگري خواهد بود.
گردشگري شهري و توسعه پايدار: امروزه مفهوم توسعه پايدار براي همه ما امري ملموس و مشخص است. توسعه پايدار به نوعي عملكرد اطلاق مي گردد كه در آن همه افراد و شرايط مادي و غيره مادي يك جامعه با هم و به طور هماهنگ در جهت از بين بردن فقر، مرض، جهل، ناامني و... بسيج شوند و كشور را از نظر اقتصادي، فرهنگي ، اجتماعي و سياسي به بهره روزافزون برسانند. همچنين توسعه اي مد نظر است كه حداقل تخريب و حداكثر سودآوري را به ارمغان آورد و مردم يك كشور در هر جايي كه زندگي مي كنند احساس رضايت نمايند.
بحث گردشگري و توسعه پايدار مدتي است كه مطرح شده و تاكنون جلسه و همايش هاي مختلفي نيز در اين رابطه برگزار شده كه نشانه اهميت موضوع است اما هنوز، به طور جدي اقدامات عملي و كاربردي در اين خصوص انجام نگرفته است. به نظر مي رسد يكي از اهداف اصلي گردشگري شهري ، جذب گردشگران بيشتراز سراسر نقاط جهان باشد. بنابراين چيزي كه در وهله اول باعث جذب گردشگر مي شود، وجود جاذبه شهري است. همان طور كه در مباحث پيش آمد، اكثر شهرهاي ايران داراي قابليت هاي گوناگون توريستي هستنداما به دليل مختلفي قادر به جذب گردشگران خارجي نمي باشند.
توسعه گردشگري شهري بايد همراه با ارتقاي ابعاد فيزيكي، مادي، فرهنگي و انساني همراه شود تا حداكثر بازده را توليد نمايد.
منظور از رشد بعد مالي و فيزيكي در جهت توسعه گردشگري شهري ايجاد تسهيلاتي است كه از زمان ورود گردشگران داخلي و خارجي به شهرهاي ايران تا زمان خروج آنها در اختيارشان قرار مي گيرد. از نظر مادي و فيزيكي عوامل بسياري در توسعه گردشگري شهري نقش دارند كه يكي از برجسته ترين آنها توجه به مقوله طراحي شهري است.
طراحي شهري بايد به گونه اي عملي شود كه حداقل تخريب را به محيط زيست كشور وارد كرده و حداكثر بهره دهي را به همراه داشته باشد.
فعاليت گردشگري از جمله فعاليت هايي است كه از نظر ماهيت خود يك محصول اجتماعي _ فرهنگي است و از نظر برنامه ريزي و مديريتي يك فعاليت ميان بخشي محسوب مي شود، از اين نظرموفقيت در توسعه گردشگري بدون جلب همكاري و مشاركت بخش ها و گروه هاي موثر در آن امكان پذير نيست. در واقع بدون همكاري و مشاركت ميان تقاضا كنندگان و عرضه كنندگان خدمات شهري، نيازهاي فراغتي تأمين نخواهد شد. به بيان ديگر، تأمين منافع همه جانبه اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و محيطي كه در مفهوم توسعه پايدار گردشگري نهفته است، در گرو همكاري و هماهنگي ميان همه نهادها و گروه هاي مسئول و جلب رضايت دروني گردشگران قرار دارد.
برچسبها:
مدیریت محیط,
آمایش سرزمین,
ژئومورفولوژی
|
+| نوشته شده توسط
قلعه ای در ۱۳۸۷/۰۳/۱۰
|
